1
00:00:00,100 --> 00:00:05,000
Kadang2, bila saya dengar suara kanak2 bermain,

2
00:00:06,000 --> 00:00:08,000
fikiran saya akan melayang ke masa saya di 
Afrika.

3
00:00:09,000 --> 00:00:12,000
Saya ingat ada satu ketika, saya bermain 
dengan sekumpulan kanak2

4
00:00:12,100 --> 00:00:15,000
dan saya sarankan kita bermain satu permainan 
yang agak bodoh.

5
00:00:15,100 --> 00:00:18,000
Saya telah meletakkan sebakul buah stroberi 
di bawah sebatang pokok

6
00:00:18,100 --> 00:00:23,000
dan saya beritau kanak2 semua, siapa yang 
pertama sekali jumpa bakul, boleh simpan 
kesemua buah tersebut.

7
00:00:23,100 --> 00:00:27,000
Tapi apa yang dilakukan kanak2 itu semua 
mengubah diri saya selama-lamanya.

8
00:00:27,100 --> 00:00:30,000
Mereka tak bertempiaran lari mencari bakul 
itu sendiri,

9
00:00:30,100 --> 00:00:34,000
Malah, mereka berpegangan tangan beramai2 
dan lari bersama.

10
00:00:34,100 --> 00:00:38,000
Dan bila mereka jumpa bakul tersebut, mereka 
kongsi buah stroberi itu bersama2.

11
00:00:38,100 --> 00:00:41,000
Bila saya tnaya kenapa mereka buat demikian,

12
00:00:41,100 --> 00:00:42,000
mereka kata,

13
00:00:42,100 --> 00:00:44,000
“Ubuntu”

14
00:00:44,100 --> 00:00:47,000
Mana boleh hanya seorang saja yang gembira 
dan selainnya bersedih.

15
00:00:48,000 --> 00:00:53,000
“Ubuntu – Saya adalah kerana kita.”